Reklama karşı devlet düzenlemeleri sürüyor. Bunların sistematik bir hükümet politikası olduğunu sanmıyoruz. Ama en azından politikacılarımızın bazıları ve bürokratlarımızın büyükçe bir bölümünün halkımızı 'reklamın zararlarından!' koruma anlayışı ve çabası içinde oldukları da bir gerçek.

       AB müktesebatına uyum sağlama gerekçesiyle, Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’da bu gerekçeyle ilgisi olmayan yeni reklam kısıtlamalarının getirilmesi örneğini verebiliriz. Aynı gerekçeyle alkollü içki reklamını yasanın getirdiği kısıtlamayı aşarak tüm reklam mecrasına genişletmeyi amaçlayan Üst Kurul yorumu neyse ki Danıştay’ın istişari mütalaası ile şimdilik önlendi.

       Böyle kısıtlamalar içinde olsa da reklam üretimi ve yayını sürüyor. Bu kez de reklamların yürürlükteki kurallara uygunluğunun denetimi devreye giriyor. Bir kural varsa kuşkusuz ona uyulup uyulmadığının denetimi de söz konusu olacaktır. Reklam özdenetim mekanizmasını etkili kılmadıkça devlet denetiminin hızını kesmenin olanağı bulunmadığı açık. Devletin reklamı düzenlemesine ve doğal sonucu olarak denetlemesine karşı çıkmak söz konusu olamaz. Ancak bu düzenleme ve denetim tek elde toplanmalı ve tek yerden yapılmalıdır. Böyle yapıldığını sanıyorduk. 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun ile tüketicinin yanlış reklamla yanıltılmasının izlendiğini ve yaptırıma bağlandığını ve bunu da yasadaki adı Reklam Kurulu olan bir organla tek elden yürütüldüğünü sanıyorduk. Oysa görülüyor ki yasalar, yönetmelikler, denetleme kurulları ve yetkilileri çoğalıyor. Bu dağınıklık içinde birbirinden habersiz yetkililerin verecekleri kararlar beklenen 'düzenleme' amacından çok, sonuç sağlamayacak 'cezalandırma'lara dönüşme potansiyeli taşıyor.

       Reklam üzerindeki özdenetim de dış denetim de artık 10 yaşına giriyor. Bu on yılda dış denetimin “reklam”ı veri olarak kabul etme yolunda epeyce ilerleme kaydedildiğini söyleyebiliriz. Özdenetimin de giderek benimsendiğini ve etkisinin arttığını.